Orchestra Noir z Atlanty wykonuje przeboje R&B, jazzu i hip-hopu w aranżacjach na pełną orkiestrę. Trwa jej trasa „The Culture 2000s” po 20 amerykańskich miastach, a na koncertach publiczność w dużej części stoi na nogach i podchodzi pod scenę.

Od dwóch osób do 23 muzyków

Orkiestra powstała w 2016 roku z inicjatywy dyrektora muzycznego Jasona Ikeema Rodgersa. Na początku całość prowadziły dwie osoby: Rodgers odpowiadał za muzykę, a Keisha Rodgers za wszystko inne, łącznie z logo i stroną internetową. Dziś zespół liczy 23 muzyków i czteroosobowe kierownictwo, a na jedną trasę przypada średnio około 20 koncertów.

Keisha Rodgers jest teraz prezesem ds. operacyjnych. Przed koncertami organizacją szczegółów zajmuje się Ashley Branch, od około dwóch lat menedżer operacyjny zespołu. Jej zadanie na godzinę przed występem w Waszyngtonie to przygotowanie się na to, czego nie dało się przewidzieć.

Widowisko rośnie z sezonu na sezon. W najnowszym doszły ekran z materiałami z wcześniejszych występów, maszyny do dymu, oprawa świetlna i choreografia, którą muzycy wykonują, grając na instrumentach.

Jak z hip-hopu robi się muzykę orkiestrową

Temat każdej trasy wynika z tego, co akurat inspiruje Rodgersa. Tym razem chodziło o początek lat 2000 i, jak mówi dyrektor, „energię Rihanny”. Dobór utworów i aranżacje porównuje on do sekretnej receptury, którą szlifuje od lat. Chodzi o to, by melodia brzmiała autentycznie, a o basie i harmonii decydowały właściwie dobrane instrumenty. Rodgers przyznaje, że w piosenkach hip-hopowych i R&B słyszy dziś już nie słowa, tylko partie instrumentów.

Przygotowania i wieczór w Waszyngtonie

Skrzypaczka Nicole Wright ćwiczy codziennie dwie godziny i wypisuje partie ręcznie. Saksofonista Taj Davis słucha repertuaru w samochodzie i trenuje cztery–pięć razy w tygodniu, bo granie połączone z tańcem wymaga kondycji. Przed koncertem Davis gra długie, wytrzymywane dźwięki, żeby uporządkować oddech i brzmienie. Wright przerabia sygnały muzyczne, dzwoni do mamy i przymierza suknie. Oboje się modlą.

Na scenie muzycy pojawili się w czarno-czerwonych kurtkach z literami „ATL”. Wieczór otworzył przebój Usher „Yeah!” z 2004 roku, z dymem unoszącym się ze sceny. Potem zagrano m.in. „Like a Boy” Ciary, w którym Wright tak mocno grała solo, że pękł jej smyczek. Na zakończenie wybrzmiało „Wipe Me Down” Lil Boosiego. Po koncercie artyści wychodzą na skraj sceny i rozmawiają z widzami.

Wright wspomina, że w domu ćwiczyła Vivaldiego, a na ulicy słyszała Beyoncé i Brandy, więc ten projekt łączy dla niej dwa światy. Rodzice dzieci uczących się na skrzypcach i altówce proszą zespół o wspólne zdjęcia i nagrania, które zmotywują ich córki do ćwiczeń. Davis podkreśla, że dla publiczności liczy się też to, że na scenie orkiestrowej widać czarnych muzyków. „Każdy koncert traktujemy tak, jakby miał być ostatni” – mówi Nicole Wright.

Co to znaczy dla polskiego czytelnika

Na razie trasa obejmuje miasta w USA, o występach w Europie nie wiadomo, więc to raczej ciekawostka niż zapowiedź koncertu w Polsce. Pokazuje jednak, że instrumenty klasyczne mogą trafić do ludzi, którzy na co dzień słuchają popu, rapu i R&B, jeśli dostaną repertuar z własnego świata i oprawę godną widowiska.

Dla rodziców i nauczycieli muzyki wniosek jest praktyczny. Dziecko, które ćwiczy klasykę, a po lekcjach słucha współczesnych przebojów, nie musi wybierać jednego z tych światów. Takie projekty pokazują, że oba mogą się spotkać na jednej scenie.

Źródło: NPR – „How Orchestra Noir turned classical music into a cultural movement”

Author

Pin It goldenebro.pl hanza.edu.pl lillanails.pl